Visceraal vet, cardiovasculair en genetisch risico
Volgens een studie bij meer dan 325.000 deelnemers is het intra-abdominale vet een belangrijke risicofactor voor diabetes en hart- en vaataandoeningen, meer nog bij vrouwen dan bij mannen.
Uit de studie blijkt bijvoorbeeld dat een extra kilo visceraal vet het risico op type 2-diabetes met factor 7 verhoogt bij vrouwen en met iets meer dan factor 2 bij mannen. De relatie tussen het viscerale vet en het cardiovasculaire risico blijkt overigens niet lineair te zijn. Een toename van de hoeveelheid vet bij mensen met een geringe of matige hoeveelheid intra-abdominaal vet doet het risico zeer snel stijgen, wat duidelijk minder het geval is bij mensen die al veel abdominaal vet hebben.
Maar dat zijn waarschijnlijk niet de belangrijkste bevindingen van de studie. Voor hun studie hebben de vorsers de hoeveelheid visceraal vet niet gemeten met dure beeldvormingstechnieken, maar met meerdere parameters die klinisch gemakkelijk te meten zijn. Daardoor kon de studie bij zo'n groot aantal mensen worden uitgevoerd. De vorsers pleiten ervoor om die methode op grote schaal toe te passen in de gezondheidszorg. Er bestaan immers individuele verschillen in de distributie van het vetweefsel in het lichaam. Iemand met een normale BMI kan toch een schadelijke hoeveelheid visceraal vet hebben.
Door middel van genetische analyses hebben de vorsers verder aangetoond dat er wel degelijk een oorzakelijk verband bestaat tussen het viscerale vet en het hogere risico op diabetes, myocardinfarct, hypertensie en hyperlipidemie. Het oorzakelijke verband is toe te schrijven aan meer dan 200 genen die invloed hebben op de hoeveelheid visceraal vet. Een hoog aantal van die genen heeft te maken met ons gedrag. Dat bevestigt de hypothese dat te veel eten en onvoldoende lichaamsbeweging de belangrijkste oorzaken van abdominale adipositas zijn.
Naar T Karlsson et al. Nat Med. 2019; 25: 1390-5. https://www.nature.com/articles/s41591-019-0563-7
